Fingerpicking zawsze wydawało mi się interesującą techniką gry. Nigdy też nie starałem się izolować jej od artystycznej formy wyrazu. Paweł Szymański jest z pewnością jednym z najciekawszych przedstawicieli tej formy puszczania własnych myśli w rytm takowych właśnie dźwięków.

Druga z kolei solowa płyta okraszona życiowym tytułem "Uroda zdarzeń" jest nie tylko jedną z przyjemniejszych pozycji na rodzimym rynku muzycznym. Nie brakuje talentu muzycznego, poczucia własnej wartości i niezwykłego potencjału. Utwory takie jak "Grawitacja" i "Mijamy Się Na Schodach" to doskonały przykład na to jak perfekcyjnie można poprowadzić prozaiczną historię. Po co zbędne komplikacje w utworze, który idealnie pasuje do zadymionych barów, niosąc z sobą twardy i silny charakter.

Sięgając głębiej w płytę, można doszukać się nie tylko przyjemnych dla ucha aranżacji. Całe szczęście. Szymański, krąży w wysublimowany i uszczypliwy sposób w codzienność. Robi to ze smakiem, serwując z pomocą dobrze wyważonego absurdu kilka luster, w których każdy dorosły człowiek odbijał się raz czy dwa.

Muzycy wspomagający go na albumie idą równo po wyznaczonej przez lidera ścieżce, odwołując się raz po raz do korzeni delty bluesa. Doskonale dopełniają całości. Raz usiąść do albumu jest przyjemnie. Kolejne nastawianie uszu pojawiać będzie sie przy każdej gorszej minucie życia, przy każdej bezsensownej sytuacji, jaka nas spotka. Potrzeba takich projektów w obecnych czasach jest wielka. Całe szczęście, że wśród chłamu wypływa tak przyjazna uchu i muzycznej stronie życia "Uroda Zdarzeń".

Piotr Gajek